Trasa wycieczki pieszej z przewodnikiem Paryż dwóch Wysp - Paryż i jego najstarsza historia.

Trasa wycieczki pieszej Paryż dwóch Wysp - Paryż i jego najstarsza historia.

Zwiedź zachwycające muzeum Orsay i poznaj najwspanialsze dzieła impresjonizmu, dzięki biletom od Lekier France. W budynku starego dworca znajdują się obrazy impresjonistów, symbolistów i klasyków, mieszają się ze sobą nurty sztuki, które nie raz wchodziły ze sobą w konflikt. Prawdziwy miłośnik malarstwa nie może przegapić tych fascynujących zbiorów. Nie trać czasu na stanie w kolejce po bilety i ciesz się zwiedzaniem, dzięki biuru Lekier. Zapraszamy na stronę internetową lekierfrance.com

 Z całą pewnością można powiedzieć, że Sekwana dała życie Paryżowi, a dwie wyspy znajdujące się na niej są samym sercem miasta. W czasie naszego spaceru zobaczymy monumentalną Katedrę Notre Dame, podejdziemy pod Muzeum Orsay, przyjrzymy się Sainte Chapelle, czy Consiergerie, a na sam koniec znajdziemy się na wyspie św. Ludwika. Spacer przewidziany jest na godzinę i czterdzieści minut, z x nagraniem. Nasza dzisiejsza trasa rozpoczyna się od muzeum Orsay, do którego dojedziesz metrem numer 12 do stacji Solferino lub linią numer 1 do stacji Tuileries. Jeżeli wysiadłeś na stacji Solferino, idź ulicą Bellechasse, kierując się według brązowych drogowskazów, prowadzących do muzeum. W przypadku stacji Tuileries, przejdź przez ogrody, a następnie przez kładkę, po jej drugiej stronie znajduje się Orsay.

 1. Muzeum Orsay
Każdego roku muzeum Orsay odwiedza ok. 4 mln turystów. Jest to miejsce, którego nie wolno przegapić w czasie pobytu w Paryżu. Budynek powstał w 1900 roku, kiedy to został otwarty jako dworzec kolejowy. Dziennie obsługiwał ok. 200 pociągów. Niestety elektryfikacja linii dalekobieżnych i zmiany długości składów sprawiły, że za krótkie perony dworca nie mogły być dłużej używane. Ostatni pociąg odjechał stąd w listopadzie 1939 roku. Przez długie lata zastanawiano się jak wykorzystać budynek. Przez pewien czas służył jako stacja pociągów podmiejskich. Kręcono tutaj także sceny do filmu Orsona Wellesa, pod tytułem “Proces”. Ostatecznie postanowiono zburzyć budynek, co wywołało gorący sprzeciw mieszkańców miasta. W 1978 roku budowla została wpisana na listę zabytków, a dwa lata później zamknięto ją na cztery spusty. Pojawił się wtedy zdumiewający pomysł na zagospodarowanie budynku jako muzeum sztuki, obejmujące dzieła sztuki z lat 1848-1919. Uroczystego otwarcia Muzeum Orsay dokonał prezydent Francji, Francois Mitterand, pierwszego dnia grudnia 1986 roku. Architektem odpowiedzialnym za projekt był Victor Laloux, któremu przypadło zadanie stworzenia eleganckiego budynku, pasującego do otoczenia, m. in. do Luwru. Stworzył on budowlę łączącą klasycyzm z secesją. Bogato rzeźbiona fasada z wapienia kontrastuje z metalowym szkieletem i szkłem, a żelazne kolumny łączą się z roślinnymi ornamentami. We wnętrzu znajdują się dwa złocone zegary, które wiszą tu od czasu otwarcia dworca. Jeden z nich góruje nad głównym holem, drugi zdobi kawiarnię Café des Hauteurs, znajdującą się na 5 piętrze. Muzeum Orsay kryje w sobie jedne z najważniejszych dzieł sztuki. Można tu m. in. podziwiać “Śniadanie na trawie” Maneta, które w latach swojego powstania wywołało wielką burzę w środowisku artystów. Obraz przedstawia nagą kobietę w towarzystwie dwóch ubranych mężczyzn, spożywających posiłek na łonie natury. Nagość i wyzywające spojrzenie kobiety utkwione wprost w widza stały się powodem odrzucenia płótna w 1863 roku przez Salon Malarstwa. Manet postanowił stworzyć własną wystawę, którą nazwał Salonem Odrzuconych. W Orsay możemy również podziwiać twórczość Renoir’a, Monet, Cezannae’a, Degas, Sisley’a, Pisarro, Toulouse-Lautrec’a, Van Gogh’a, Ingres, Redon’a, Moreau, czy Gaguin. Kolekcja impresjonizmu znajduje się na 5 piętrze, dzięki czemu obrazy mają odpowiednie światło, wpadające przez szklany dach. Oprócz malarstwa w muzeum znajdują się rzeźby z epoki empire i autorstwa Rodina, a także piękne meble Hectora Guimarda, reprezentujące styl art nouveau. Po przyjrzeniu się muzeum idź wzdłuż Sekwany, mając rzekę po swojej lewej stronie.
 



 2. Sekwana
Historia powstania Paryża wiąże się z najważniejszą rzeką Francji. Na jednej z jej dwóch wysp powstało miasto, założone przez celtycki klan Paryzjów. Nazwali je Lutecją, co znaczyło w ich języku “mieszkanie pośrodku wody”. W 52 r. p. n. e. zostali oni podbici przez Juliusza Cezara, a miasto znalazło się pod panowaniem Rzymian na ok. 400 lat. Już wtedy rzeka stała się ważnym punktem strategicznym i handlowym - sprawdzała się w obronie w czasie najazdów, a handel rzeczny przewyższał ten prowadzony na lądzie. Od V wieku, większa wyspa Sekwany zwie się Cite, czyli po prostu “miasto”. W herbie Paryża widnieje nawiązanie do Sekwany - umiejscowiony jest na nim statek, który utrzymuje się na powierzchni wody, mimo że targają nim fale. Paryżanie nazywają swoją rzekę “La Seine”, co oznacza sieć rybacką. Można dopatrywać się w tym podkreślenia, z czego przez lata utrzymywali się mieszkańcy. Istnieje także inna wersja, związana z kształtem Sekwany - zakreśla ona łuk przypominający kształtem kobiecą pierś, czyli “la sein”. W tym przypadku Paryż jest dzieckiem rzeki-matki. Sekwana jest drugą najdłuższą rzeką we Francji po Loarze. Jej długość wynosi ok. 776 km, a powierzchnia dorzecza 78,5 tys. km². Jest głęboka na 6 metrów i żyje w niej ok. 30 gatunków ryb. Głównym miastem przez które przepływa jest oczywiście Paryż, który dzięki rzece jest ważnym portem międzynarodowym. Zanim w mieście pojawiło się metro, tramwaje, czy autobusy, rzeka pełniła ważną rolę komunikacyjną. Pływały po niej statki, ciągnięte przez konie, idące nabrzeżem, a także omnibusy, których echa żyją w dzisiejszych statkach wycieczkowych i pływających restauracjach, stanowiących alternatywę dla tradycyjnego zwiedzania. Rzeka dzieli miasto na dwie części: lewy brzeg, gdzie rozwinęła się intelektualna strona Paryża i prawy brzeg z Luwrem, bogatą dzielnicą Opery Garnier i Pałacem Prezydenckim. Na Sekwanie w obrębie Paryża zbudowano 35 mostów, m .in. Aleksandra III, Pont Neuf, Pont Marie, Solferino. Letnimi wieczorami oba brzegi rzeki stają się miejscem, gdzie przesiadują tłumy Paryżan i turystów. Widok jaki ukazuje się oczom po zachodzie słońca jest wprost nie do opisania. W 1991 roku Sekwana i jej nabrzeża znalazły się na Światowej Liście Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.

 3. Paryscy bukiniści
Wzdłuż nabrzeża Sekwany na odcinku ok. 3 km, pomiędzy pont Royal, a pont de Sully rozciągają się małe zielone budki pełne książek. Od połowy XVI wieku sprzedają je paryscy bukiniści. Ich handel trwa siedem dni w tygodniu, niezależnie od pogody i świąt. 200 budek skrywa w sobie stare książki, mapy, stare pocztówki, pamiątki dla turystów i płyty winylowe. Zbite są z prostych desek, ich głębokość wynosi 20 cm, a wysokość 1, 10 m, aby nie zasłaniać widoku na rzekę. Dzisiaj trudno znaleźć coś wartościowego wśród zbiorów, niestety coraz częściej pojawiają się gadżety dla turystów, a rzadziej białe kruki. Bukiniści prowadzą handel od połowy XVI wieku, kiedy to książki były drogie i kupowano używane egzemplarze. W XVII wieku nakazano kolporterom druków skupić się w okolicach Pont Neuf, aby lepiej kontrolować ich działalność. Zawód bukinisty został oficjalnie zalegalizowany w 1859 roku, a władze Paryża wydają co roku 245 odnawialnych koncesji. Słowo bukinista pochodzi od "bouquin", co potocznie oznaczało książkę. W takim razie "bouquiniste" to ktoś, sprzedający książki. Każdy sprzedawca może zając tylko 10 metrów murku. Standardowe stoisko ma 8,2 metra długości. Bukiniści mają zakaz sprzedaży książek pod Luwrem, który wprowadził minister kultury, Andre Malraux. W całym Paryżu znajduje się około 900 budek i 300 tysięcy woluminów. Idź dalej wzdłuż rzeki, na której znajdują się dwa mosty, kolejne punkty naszego spaceru.
 
 

 4. Pont du Carrousel
Most łączący Ogrody Tuileries z lewym brzegiem Sekwany pochodzi z XIX wieku, za czasów panowania króla Ludwika Filipa. Początkowo miał nosić nazwę Pont des Saint-Pères, po ulicy, która łączyła się z mostem. Nazywany jest często Pont du Louvre, ze względu na znajdujące się zaraz obok muzeum. Za projekt mostu odpowiedzialny był architekt Antoine Polonceau, który wymyślił nowatorski, jak na tamte czasy projekt. Konstrukcja oparta jest na trzech łukach, które początkowo zawierały za mało żelaza, a za dużo drewna, przez co most został zamknięty w 1883 roku i przeszedł dokładny remont, trwający do 1906 roku. Wtedy to drewno zostało zastąpione żelazem. Niemniej nie był to koniec zmian. Przez zmagający się ruch uliczny w Paryżu, w 1930 roku rozpoczęto poszerzanie i wzmacnianie mostu. Dziewięć lat później zajęto się kwestią oświetlenia, nad którym prace trwały do 1946 roku, wliczając w to okres II Wojny Światowej. Instalacja okazała się wadliwa i nie wytrzymała upływu czasu, więc całkowicie z niej zrezygnowano i nie jest aktywna po dziś dzień.


 5. Pont des Arts
Następny most na Sekwanie to Pont des Arts, czyli Most Sztuki. Jest przeznaczony jedynie dla pieszych, a jego nazwa pochodzi od Dziedzińca Sztuki, czyli jednego z dziedzińców Luwru. Most zbudowano na specjalne życzenie Napoleona Bonaparte. Była to pierwsza żelazna przeprawa w Paryżu. Dotrwał do Pierwszej Wojny Światowej, wtedy jednak niemieckie bombardowania poważnie naruszyły jego konstrukcję. Później kilkakrotnie był uszkadzany przez pływające po Sekwanie barki. Dlatego w 1977 roku został definitywnie zamknięty, a dwa lata później zawalił się całkowicie po kolejnym zderzeniu z rzeczną barką. Obecny most został oddany do użytku w roku 1984. Szybko stał się popularnym plenerem dla artystów malarzy oraz miejscem wystaw sztuki. Ponadto most ten upodobali sobie zakochani, zawieszając tu kłódki, symbolizujące ich miłość, a klucze wrzucają do Sekwany. Potem strażacy muszą wyławiać kilogramy złomu. W czerwcu 2014 roku doszło do częściowego zawalenia mostu przez przytłaczającą liczbę zawieszonych kłódek. 2,4 metra poręczy mostu nie wytrzymało ciężaru, przez co most został zamknięty i zapadła decyzja o zdjęciu osobliwych dowodów miłości. Budynkiem znajdującym się naprzeciwko mostu jest Akademia Francuska, następny punkt spaceru.